گویش روستای دوغ آبادی

گویش روستای دوغ آبادی – تاريخي که از قرون گذشته نسل به نسل در جريان گذرزمان به صورت رفتارهاي گوناگون در افراد آن تجلي مي يابد ، گاهي چنان دستخوش تغيير مي شود که از آن فقط يک نماد باقي مي ماند . هر رفتار ساده اي که از شخصي در اجتماع سر مي زند ناشي از انعکاس يک فرهنگ يا خرده فرهنگ است و گويش و لهجه محلي خود نيز يکي از اين نمادها است ، گويش و لهجه دوغ آبادیکه به لهجه نیشابوری بسیار نزدیک می باشد از نمونه هاي زبان کهن پارسي است که کمتر دستخوش تغييرات اساسي قرار گرفته است و بسياري از کلمات بصورت پارسي اصيل تلفظ مي شوند . آنچنان که مرحوم دکتر شريعتي مي نويسد : « اکنون در ميان مردمي که در خراسان از دگرگونيهاي زمانه بدور مانده اند هنوز زبان کهن فارسي قرنهاي چهارم و پنجم زنده است و هنگامي که توده مردم نیشابور و طبس ، فردوس , گناباد , بيرجند , قاين , سرخس و کاشمر و مه ولات سخن مي گويند گوئي سخن بيهقي و بلعمي است که مي شنويم . »

« گويش دوغ آبادی يکي از گويشهاي مردم مشرق ايران زمین است که منشا زبان پارسي بوده و کهنگي و اصالت آن با آثاري که نزديک به زبان محاوره مانند اسرار التوحيد ( تاليف عطار نيشابوري ) نگاشته شده کاملا مشاهده مي شود .»

منبع:اختباس شده از سایت روستای حصار.( گویش مردم حصار بسیار شبیه گویش دوغ آبادی است.)

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*