گویش روستای دوغ آبادی

(1 votes, average: 5٫00 out of 5)
Loading...

گویش روستای دوغ آبادی – تاریخی که از قرون گذشته نسل به نسل در جریان گذرزمان به صورت رفتارهای گوناگون در افراد آن تجلی می یابد ، گاهی چنان دستخوش تغییر می شود که از آن فقط یک نماد باقی می ماند . هر رفتار ساده ای که از شخصی در اجتماع سر می زند ناشی از انعکاس یک فرهنگ یا خرده فرهنگ است و گویش و لهجه محلی خود نیز یکی از این نمادها است ، گویش و لهجه دوغ آبادیکه به لهجه نیشابوری بسیار نزدیک می باشد از نمونه های زبان کهن پارسی است که کمتر دستخوش تغییرات اساسی قرار گرفته است و بسیاری از کلمات بصورت پارسی اصیل تلفظ می شوند . آنچنان که مرحوم دکتر شریعتی می نویسد : « اکنون در میان مردمی که در خراسان از دگرگونیهای زمانه بدور مانده اند هنوز زبان کهن فارسی قرنهای چهارم و پنجم زنده است و هنگامی که توده مردم نیشابور و طبس ، فردوس , گناباد , بیرجند , قاین , سرخس و کاشمر و مه ولات سخن می گویند گوئی سخن بیهقی و بلعمی است که می شنویم . »

« گویش دوغ آبادی یکی از گویشهای مردم مشرق ایران زمین است که منشا زبان پارسی بوده و کهنگی و اصالت آن با آثاری که نزدیک به زبان محاوره مانند اسرار التوحید ( تالیف عطار نیشابوری ) نگاشته شده کاملا مشاهده می شود .»

منبع:اختباس شده از سایت روستای حصار.( گویش مردم حصار بسیار شبیه گویش دوغ آبادی است.)

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شد.خانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*